هی تلخک!
هر چه فکر می کنم نمی فهممت!
باور کن نمی فهمم...... یا دلقک بودن کلاونی ست که فهمش را پایین آورده یا تو واقعا عادی نیستی!
نمی فهمم چرا هر آن وقتی که کلاونی می خواهد پاکت کند، پیدا می شوی
عاشق تر از بار پیش... مهربان تر...... بزرگ تر!
چرا؟ نبودنت که داشت هضم می شد که!
جای خالیت هم با یکی دیگر داشت پر می شد!
با یکی که کلاونی هم به اندازه ی تو می دانست هرگز جای تو را نخواهد گرفت!
چه می گوید این کلاونی اصلا؟!
از دوباره بودنت چه حسی دارد خودش هم نمی داند!
دگمه ی احساسش خراب شده انگار کار نمی کند این روزها.
همین!

کلاونی هم سکوت کردن را می داند!
آن هم از نوع درد آور.......!
باور نداری؟
امتحان می کنیــــــــــــم...............
از همین حالا تا ابد......
۱
۲
۳
.
.
.
.
این تلخک هنوز هم می تواند دخترک را به فکر بیاندازد که
این قدر هم می توان بد بود آیا؟

یک عصر زمستانی بود - اگر هنوز فراموش نکرده باشی -
چشمان دخترک را از او گرفتی و نگاهت را به او سپردی.
تو بکارت روح دخترک را با چشمانت از او گرفتی.
چه می گویم؟
خجالتت را فراموش کن.
سرت را بالا بگیر
بکارت فکر و دو جفت چشم که چیزی نیست توی این زندگی.
مال تو.......
آسوده باش و فراموش کن.
این جا شهر قاتلان است
و کسی که " دوستت دارم " می گوید
قاتل حرفه ای نفهمی ست درست به اندازه ی تو.
و دخترک حالا از تو و از تمام کسان مثل تو متنفر است.
کلاهت را بالا بگذار.

کلاونی خوب نیست!
اصلا هم خوب نیست!
این چند وقته کلی خرید کرده
اما هیچ هم احساس نو شدن نمی کند!
تلخک پیدا شده باز!
با دوربینی و درخواست عکس های " ویژه " ای از کلاونی!
کلاونی انگیزه ای برای نه گفتن ندارد!
که چه؟
هر چند برای انجام هیچ کاری هم هیچ انگیزه ای ندارد
یعنی همین باد از هر کدام سو بوزد خواهم رفت خودمان!
یا چیزی توی همین مایه ها!
کلاونی دارد می ترسد!
انگار ماهیتش در حال لو رفتن است!
دوستان مددی!
هر کسی کشف کرد لطفا سکوت محترمی.....!
شاید مدتی کاملا دور از اینترنت باشیــــم!
بر می گردیم به هر حال!

کجا بودم؟ هان.... داشت می گفت.... نه. انگار می نوشت.... اصلا چه فرقی دارند! همه اش برای توست. بنشین! قلم ‏را نگاه کن! دستم را بگیر و نوازش کن! تا زیباترین کلمات در ذره ذره وجودم جاری شود.... غلیان کند.... و روی کاغذ بیاید. ‏راستی! گفته بودم؟ دستم را که می گیری نمی توانم بنویسم! نه.... بنشین! دروغ چرا هنوز هم بوی کاغذ و خودکار بیک را به صدای کیبورد و فن ترجیح می دهم! هان چه؟ وقتی اینطور نگاهم می کنی.... وقتی اینطور ‏در نگاه مهربان و زلالت غرق می شوم.... چه بگویم!؟ نرو! اینطور بهتر می نویسم. تو که می دانی!‏
‏" اگر بمانم، مانده‌ام تنها به خاطر آن كه دلم خواسته است و اگر بروم رفته‌ام تنها بخاطر آنكه عقلم خواسته ‏است و در ‏‏اين هر دو راه خودم هست و خودم تنها! در اين هر دو جا هستم اما نه براي كسي، براي خودم! ‏و چه زشت و سرد و ‏‏بي‌شور است زندگي كردن براي خويش، بودن براي خود! و چه سخت است! رفتن ‏بهتر است كه در زندگي عقل ‏‏تنهايي سخت نيست و ماندن بد است كه در زندگي عشق نيز تنها بودن ‏سخت است.‏"‏
چه داشتم می گفتم؟ حواسم حسابی پرت شده.... همیشه همینطور بوده، وقتی تو هستی، وقتی حضورت را اینطور ‏نزدیک حس می کنم دیگر حواس برایم نمی ماند.... تو که می دانی!‏
بمان! چه زود رنج شده ای تو؟! حواس پرتی برای تو همان لذتی را دارد که نوشتن برایت؛ چه فرقی می کند؟! همه ‏اش برای توست، بمان! حضور که داری بهتر می نویسم.... تو که می دانی!‏
‏"خوب نيست به خويشاوندان خود گفتن كه تو آزادي! كه تو مسئوليتي نداري! كه من از تو انتظاري ندارم، كه ‏تو تنها در ‏‏فكر خود باش، هر كاري برايت بهتر است بكن، كه من از تو هيچ نمي‌خواهم، كه تو براي خودت ‏باش، كه من هيچ بندي ‏‏بر تو نمي‌نهم، كه قيد بودن خويش را از دلت بر‌مي دارم.... ‏"‏
و حالا که می نویسم سال یک هزار و سیصد و.... چند؟ چه سالی بود؟ می دانی؟ بگذار تقویمم را پیدا کنم....‏
اینجا چه خاکی گرفته! همه جا رنگ تاریکی گرفته.... نمی توانم....‏
راستی آن تقویم تو بود یا من؟
پس چرا نیست؟ هرچه می گردم نیست....‏
نیستی.... هرچه می گردم نیستی.... همه جا را به دقت می گردم و نیستی.‏
انگار از همان اول هم نبودی! ولی من فکر می کردم که....‏
همیشه یادم می رود که مدت ها از رفتنت می گذرد.... از آخرین باری که اینجا بودی.... راستی سال یک هزار و سیصد و.... چند ‏بود؟!‏
آخرین باری که اینجا بودم! چه فرقی می کند؟! همه اش برای توست.‏
همیشه یادم می رود.... تو که می دانی!‏

کلاونی کاشی کف اتاق رو بر داشت و زیرش قایم شد!
کلاونی می ترسه!
کلاونی خیلی می ترسه....
دخترک دیوانه شده انگار این روزها.
بازی مسخره ی خطرناکی رو شروع کرده که اون سرش معلوم نیست.....!
دخترک فریب می ده همه رو این روزها با لبخندش.
تلخک هم نیست!
نیـــــــــــــــــست!
باز از همان روزها ست که سایه اش را هم برداشته و رفته!
کلاونی ترس دارد.....درد دارد....
باید پنهان شود.
همین!

همه چیز قاطیه!

کلاونی امروز تمام پیاده روهای شهر را گشت.... به روی همه لبخند زد. می خواست بداند این لبخند و این صورت مهربان کودن همه را توجیه می کند که آرام است؟
تلخکش را هم دید....دستش را فشرد و فکر کرد چرا این دست دادن ها طعم دست دادن های سابق را نمی دهد و چرا زود از هم کنده می شوند این روزها....
کلاونی دلش خواب می خواهد
بدون بیداری....